’n Studie wat in Januarie in PLOS One gepubliseer is, het ’n interessante vraag gevra aan mense wat die dood van ’n geliefde dier én die dood van ’n mens beleef het: watter verlies was die ontstellendste? Van diegene wat albei geken het, het 21% die dood van hulle dier gekies.

No pets allowed: Evidence that prolonged grief disorder can occur following the death of a pet

Background Prolonged grief disorder (PGD) is a psychiatric disorder in ICD-11 and DSM-5-TR that can only be diagnosed following the death of a person. Despite considerable evidence that people form strong attachments to their pets, and experience high levels of grief following their death, the current guidelines do not allow PGD to be diagnosed following the death of a pet. This study tested several hypotheses to determine if there is anything unique about grief that follows the death of a person versus grief that follows the death of a pet. Methods A nationally representative sample of adults from the United Kingdom (N = 975) provided information about different bereavements, their most distressing bereavement, and ICD-11 PGD symptoms. Results One-third (32.6%) of respondents experienced the death of a beloved pet, and almost all had also experienced the death of a human; 21.0% of these people chose the death of their pet as most distressing. The conditional rate of PGD following the death of a pet was 7.5%, similar to many types of human losses. The relative risk of PGD following pet bereavement was 1.27, and pet loss accounted for 8.1% of all PGD cases in the population, both of which were higher than many types of human losses. Full measurement invariance for PGD symptoms was found between people who reported symptoms for a human bereavement and for a pet bereavement. Conclusions People can experience clinically significant levels of PGD following the death of a pet, and PGD symptoms manifest in the same way regardless of the species of the deceased. Implications associated with excluding diagnosis following pet bereavement are discussed.

PLOS OnePhilip Hyland

Dit is nogal ’n syfer om by stil te staan, veral omdat ons steeds ’n vreemde hiërargie het waar dit by rou kom. Ons aanvaar sonder veel verduideliking dat die dood van ’n lewensmaat, ouer, kind, broer, suster of goeie vriend iemand vir ’n wyle uit die alledaagse wêreld kan haal om te rou. Niemand verwag enigsins dat jy die volgende oggend by die werk moet opdaag, jou e-posse antwoord en teen nege-uur in ’n vergadering moet sit nie. Verloor jy egter ’n troeteldier wat vir jare deel was van jou lewe, is die simpatie dikwels opreg, maar die verwagting ook duidelik: sterkte, dit is verskriklik. “Wanneer is jy terug by die werk?”

Dit bring my by nog iets waarmee ek nog altyd ’n probleem het: “Dit was darem (of gelukkig) net ’n dier.” Die probleem met daardie “net” is dat die persoon wat dit sê gewoonlik geen idee het hoe dit is om só oor jou troeteldier te voel dat jou hart wil bars van liefde nie.

Baie mense praat van hulle diere as hulle kinders, en as dit die verhouding beskryf, is dit presiés wat dit is en dikwels beweeg hul diere ook as metgeselle deur hul lewens. Hulle ken die jonger weergawe van jou en, as jy gelukkig genoeg is, bly hulle lank genoeg om die ouer een ook te ontmoet. Hulle trek van huis tot huis, beleef verhoudings wat kom en gaan, lê langs jou wanneer jou hart flenters is en is nét so deel van ’n doodgewone dag as wat hulle deel is van groot oomblikke. Hulle is die reinste en opregste van siele wat jou waaragtig onvoorwaardelik liefhet, ongeag jou status en of jy die mensgemaakte reëls van die samelewing volg of nie.

Daar is selfs ’n term vir rou wat nie behoorlik erken word nie: disenfranchised grief. Dit kan gebeur wanneer iemand ná die dood van ’n dier rou, maar terselfdertyd aanvoel dat die samelewing ’n beperking plaas op hoeveel hartseer aanvaarbaar is. Jy mag hom mis, natuurlik, maar nie té lank nie; jy mag huil, maar dalk nie by die werk nie; jy mag stukkend wees, maar daar is altyd iemand gereed om jou daaraan te herinner dat ander mense “erger” verloor het.

Ek het nog nooit verstaan waarom ons rou in ’n kompetisie moet verander nie. Iemand anders se verlies maak nie joune kleiner nie, en die feit dat een mens ná die dood van ’n dier binne ’n paar dae weer normaal funksioneer, sê absoluut niks oor die volgende mens se verhouding of verlies nie.

Die RSPCA se jongste Pet Grief Survey maak die werkplek-deel hiervan besonder moeilik om te ignoreer. 92% het gesê hul rou het hul vermoë om te werk in ’n mate beïnvloed, terwyl 77.4% gevoel het dat die verlies van ’n dier nie ernstig genoeg in die werkplek opgeneem word nie. Byna 70% het probleme met konsentrasie of funksionering ervaar, 65.9% het gesukkel om te slaap en 72.6% het ’n verlies aan roetine of doelgerigtheid gerapporteer. Meer as die helfte het gevoel hulle moet hul hartseer wegsteek.

Pet Loss Support in the Workplace - RSPCA - rspca.org.uk

Losing a pet impacts your mental health and work. Read our guide for practical advice on taking time off and supporting grieving colleagues in the workplace.

RSPCA

Dit laat ’n redelike eenvoudige vraag vir werkgewers: as iemand werklik rou en op daardie oomblik nie behoorlik kan funksioneer nie, waarom moet die spesie van die een wat dood is bepaal hoeveel begrip daardie werknemer verdien?

Moenie die verhouding probeer kleiner maak om die persoon beter te laat voel nie en, asseblief tog, moenie vir iemand wat pas ’n geliefde dier verloor het sê hulle kan “mos weer een kry” nie. ’n Nuwe troeteldier vervang nie die een wat dood is nie, nes ’n nuwe verhouding ’n mens wat dood is, uit jou geskiedenis kan vee nie.

Die wetenskap hoef ons nie toestemming te gee om medemenslik te wees nie, maar dit is betekenisvol dat die navorsing al hoe duideliker bevestig wat baie mense reeds uit ervaring weet: die dood van ’n geliefde dier kan ernstige, langdurige en ontwrigtende rou veroorsaak. 

Vir sommige mense sal dit een van die grootste verliese van hulle lewens wees en wanneer die dood daardie verhouding eindig, rou die mens wat agterbly en jy hoef nie eers die verhouding te verstaan om dit te respekteer nie.

Got a consumer complaint? Here’s what to do

An unresolved consumer complaint can become frustrating once emails, receipts and reference numbers begin piling up. The CGSO process gives qualifying disputes a formal route beyond the supplier.

Flip the MarketLiz Thorne

The living crust under our feet

The lesson is easy to miss because biocrusts are so small. We notice a damaged shrub or a deep vehicle rut. We are less likely to notice the thin living layer between them, or recognise a pale, bare patch as something that used to be there.

Karoo TimesNaomi Roebert

Barberton families who vanished when the Drummond Castle sank

In June 1896, several people connected to Barberton boarded the Drummond Castle for the journey home to Britain. They never reached their destination.

De Kaap EchoLynette Spencer

Exploring the eastern Free State

The eastern Free State offers mountains, sandstone cliffs, art, adventure and Basotho heritage within a remarkably compact travel region.

The Travel ThreadMariana Balt